© De Nederlandse Provincie van Oblaten osfs | contact
Philothea

Wegen tot een evenwichtig leven
Willem Spann osfs

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | nawoord | naar index

METTERDAAD – Een geduldig mens is altijd winnaar

(Inleiding, deel III, 3)

Beste Philothea,

Zoals ik al aankondigde, gaan we ons een poos bezighouden met de zogenaamde kleine deugden. Je staat er misschien van te kijken, dat ik begin met het geduld. Toch is er bijna niets zó met ons menselijk leven verweven als dingen die ons – op allerlei manieren – pijn doen en ergeren. Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeggen we, en er zijn verdraaid veel van die verraderlijke hoekjes op onze weg…

Het vreemde is, dat wij in onze bereidheid om dit gegeven te accepteren, nogal selectief te werk gaan. Iemand wil het best razend druk hebben en tóch elk moment van zijn werk worden afgehouden, als het maar gebeurt door belangrijke mensen en voor spectaculaire taken. Maar wee als hij gestoord wordt door iemand met een eigenlijk onbenullige vraag! Daar valt namelijk geen eer aan te behalen.

Omgekeerd is het niet zo moeilijk, je schouders op te halen als kritiek van een kant komt die bij voorbaat geen verstand van zaken heeft: de goede verstaander zal jóu immers wel gelijk geven. Maar wee als het juist de goed ingelichte of de gevierde mensen zijn die jou afvallen! Dan kost het wel een beetje méér geduld en zelfbeheersing om niet direct woest uit te vallen.

Ook komt het nogal eens voor dat mensen bereid zijn, een déél van hun tegenslag te dragen, maar dat ze liever af zijn van de lastige financiële of sociale gevolgen ervan. Als medicijn tegen al deze vormen van 'zelf je portie leed uitzoeken' zou ik je de volgende stelregel willen geven: je moet proberen, op elk moment uit Gods hand aan te nemen wát Hij je ook maar laat overkomen, wáár dan ook en op welke manier Hij maar wil.

Dit betekent natuurlijk niet, dat je jezelf nooit tegen iets mag wapenen. Je bent het zelfs aan jezelf en aan je goede naam verplicht. In onze tijd zouden wij het anders hebben gezegd, maar ook toen gold al zoiets als jullie grapje: "Vertrouw op God, maar zet wél je fiets op slot!" Zo is ook zelfverdediging als je vals ergens van wordt beschuldigd niet meer dan een uiting van je zelfrespect, maar datzelfde respect verbiedt je ook mateloos gezeur en geklaag, waardoor je de mensen van je afstoot.

En als je echt geduldig bent, dan leg je het er ook niet op aan, door anderen beklaagd te worden. De martelaar spelen is een vorm van geraffineerde eigendunk: je meent ermee te winnen, maar met deugd, laat staan met heldhaftige deugd heeft die komedie niets uit te staan. Verstandige mensen, om nog maar niet te spreken van God, kijken daar moeiteloos doorheen. Je hebt dus eigenlijk alleen verloren!

In dit nogal (tussen)menselijke verhaal kwam God een paar keer om het hoekje kijken. En je wilde Hem toch opnemen in de balans van je leven? Wil je iets winnen en wil je Hém winnen, ga er dan met veel geduld en volharding tegenaan; je lijkt een beetje op een vrouw in barensnood, die dapper alles doorstaat omdat ze op die éne zekerheid gericht is: wat geboren wordt, is die moeite ten volle waard.