© De Oblaten van Franciscus van Sales | contact
Philothea

Wegen tot een evenwichtig leven
Willem Spann osfs

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | nawoord | naar index

6. Over het contact met God - Als angsthaas paashaas wordt

(eigentijds voorbeeld bij aflevering 5)

Beste Philothea,

Ik heb je vorige keer een bewijs beloofd, dat de gedachte aan God ook in 2003 nog 'werkt'. In het Salesiaanse tijdschrift Licht van maart/april van dit jaar kun je het volgende lezen, dat voortbouwt op een preektekst van mij.

De leerlingen leken op kinderen zonder vader. Toen kwam Jezus in hun midden, om ze in hun droeve angst te troosten, en zei: Mogen jullie de vrede hebben…

Ik ga er van uit, dat de angst van de leerlingen niet met een druk op de knop verdween. Er zijn in elk mensenleven van die momenten waarop het - na jaren zoeken - opeens licht en helder wordt. Mijzelf is dat overkomen toen ik zeventien was. De dokter had me laten weten dat ik nog maar twee jaar zou leven. Dat betekende voor mij de hel, want in God geloven kon ik niet meer. Ik heb Hem op een manier vervloekt die me zeker maar weinig mensen hebben nagedaan. Uitsluitend om een vrouw die me heel lief was niet teleur te stellen, ben ik een keer met haar naar de kerk gegaan. Ik heb me achter het orgel verstopt, omdat ik absoluut niets met God te maken wilde hebben. Tot mijn ontzetting zong die vrouw toen het lied: "Nu neem dan bei' mijn handen". Ik had alle orgelpijpen wel één voor één kunnen kapotslaan, zoveel woede zat er binnen in me! Toch liep ik niet weg en hoorde ook de derde strofe: "Ook als ik niets bespeur van uw grote macht, U brengt mij waar ik zijn moet, ook door de nacht". En plotseling schoot mij - zonder dat ik er iets voor deed - door hoofd en hart: Als Hij met jou meegaat dwars door nacht en dood, dan kun jij ook 'ja' zeggen tegen jouw dood. En dat heb ik gedaan. Het was niet mijn eigen verdienste. Het was een geschenk uit de hemel, dat de angst van me wegnam. En ik heb begrepen toen, dat vloeken ook bidden kan zijn, wanneer je geen ander gebed meer over je lippen krijgt.

… 'Mogen jullie vrede hebben' is niet meer en niet minder dan een definitief, overweldigend 'ja' van God. Een 'ja' dat veel meer macht bezit dan de tegenstand van ons 'nee'. Zou het ook in óns geval kunnen lukken? Als kinderen zijn gevallen en zich pijn hebben gedaan, rennen ze naar vader of moeder. Die blaast dan een keer over de pijnlijke plek en de tranen van de kinderen drogen snel op. Waarom zou God niet hetzelfde doen door middel van zijn 'vrede'?

… Mij persoonlijk geeft de nabijheid van de Opgestane Heer vertrouwen. Hoe gebroken ik ook ben, Hij heelt mijn breuk met een enkel woord: 'Vrede'. En dan word ik stil. Dan vergaat me het spreken. En ren ik in zijn armen. Waar zou ik ánders heen moeten? Als een angsthaas paashaas wordt, dan heeft Pasen zijn uitwerking niet gemist.