Archief van de maand: september, 2025

Lieve mensen, alweer een nieuw Salesiaans Contact. Hopelijk vind u er iets in van uw gading, iets ter inspiratie. Aan het begin van een nieuw werkjaar wil ik u graag een bekende wijsheid van Franciscus van Sales meegeven: ‘Wat we nodig hebben is een beker kennis, een vat vol liefde en een oceaan van geduld’. Het lijkt me een heel wijze raad om te groeien in ons menszijn. Noch de beker, noch het vat of de oceaan hoeft in één keer gevuld te worden. We mogen het stapsgewijs doen ons hele leven door.
Ik wens u namens de redactie van harte veel leesplezier.
Wim Holterman osfs

Eemnestival   

En dan ben je ineens weer aan de beurt om een stukje te schrijven voor het Salesiaans Contact. Dat begint bij mij meestal met het bedenken waarover ik zal gaan schrijven, soms weet je meteen een onderwerp of een gebeurtenis in je leven die je wilt delen met anderen en een andere keer, zoals nu bijvoorbeeld, loop je maar te dubben waar je het over zal gaan hebben.
Ons leven, mijn leven, kabbelt momenteel weer in rustiger vaarwater, na wat gezondheidsproblemen van Cees, mijn man. Hierdoor hebben wij deze zomer weinig plannen gemaakt en het rustig aan gedaan. Geen vakantie buitenshuis, maar af en toe een dagje weer iets ondernemen was ook erg fijn. Tijdens deze periode werd vooral ons geduld op de proef gesteld, maar met heel veel lieve mensen om ons heen, zijn we ook deze periode weer doorgekomen en gaan we de berg weer op.
We hebben in onze parochie de startzondag achter de rug en gaan vol frisse moed weer aan de gang; leuk om veel mensen opnieuw te spreken, vakantieverhalen te horen en nieuwe plannen voor het komende jaar te maken.
Begin september is er een feestweek die georganiseerd wordt door de KPJ en daar zijn wij als PGV-ers (Parochianen Gaan Voor) voor uitgenodigd om met hen voor te gaan in een viering in de feesttent. Dit wordt een viering voor iedereen, het thema dat we eraan gegeven hebben is: Durf uit je bubbel te komen! Met vertegenwoordigers van andere kerkgemeenschappen en verenigingen willen we gaan kijken hoe we uit onze bubbel kunnen komen en openstaan voor andere meningen en mensen.
Verder is er deze feestweek voor veel verschillende doelgroepen iets in en om de tent te beleven: begonnen is met een Kort en kleinkunst festival, waar je op 1 avond naar 3 korte voorstellingen gaat die opgevoerd worden op verschillende locaties zoals een boerenschuur, een oude smederij, de kelder van een restaurant; als publiek loop je met een groep van de ene locatie naar de andere en na de laatste voorstelling verzamelt iedereen zich in de feesttent waar je nog kunt napraten en een consumptie kunt krijgen op vertoon van je kaartje. Er is dan ook nog een afsluitend optreden van 1 van de artiesten.
Woensdagmiddag is er een traditionele kindermiddag voor alle kinderen; woensdagavond wordt er een boltoernooi gehouden om de titel Bolkoning of Bolkoningin van Eemnes; bollen is een kaartspel dat vooral in Eemnes gespeeld wordt.
Donderdagmiddag komen de senioren aan de beurt, voor hen is er een theatervoorstelling , een lunch en ’s avonds een dinnershow. Vrijdag kunnen alle bedrijven hun VRIJMIBO in de tent houden en in de avond is het feest voor 16+.
Zaterdag zijn er de hele dag door allerlei activiteiten en wordt de dag met een grote feestavond afgesloten.
Zondag zoals genoemd de viering met koffie na en dan wordt het Criterium van Eemnes, Rondje om de kerk, gereden door de sportievelingen van ons dorp; er wordt gestreden om de groene poldertrui. Daarna is er nog de mogelijkheid om even na te praten in de tent onder het genot van een drankje en hapje , opgeluisterd door muziek.
Zoals jullie zien is er veel te beleven in ons kleine dorp en daarna gaan we ons richten op de reis naar Troyes welke begin oktober zal plaatsvinden. Zoals mijn oma altijd zei: De tijd gaat snel, gebruikt haar wel! Met zoveel extra activiteiten kom je eigenlijk tijd tekort.

Vogeltjelief

In de crematieplechtigheid van een oma lazen we speciaal voor de kleinkinderen voor uit het prentenboek ‘Vogeltjelief’! Het verhaal gaat over een opa die zijn vrouw ‘Vogeltjelief’ noemt, omdat zij zo van vogeltjes houdt. Oma kan ze heel mooi nazingen. Op een dag wordt oma ernstig ziek en kan ze niet meer beter worden. Kort voordat ze doodgaat zegt ze tegen opa: ‘Wees niet verdrietig. Als je naar de vogeltjes kijkt zal ik er zijn.’ Toch is opa na haar dood ontroostbaar. Tot op een mooie lentedag een dapper, klein vogeltje met mooie, felle oogjes neerstrijkt op de vensterbank. Het doet opa denken aan zijn ‘Vogeltjelief’. Vanaf dat moment is opa weer blij en geniet hij weer van de vogels in de tuin. Hij klimt zelfs in de kersenboom om zo nog dichter bij oma te kunnen zijn. In elk vogeltje herkent hij wel iets van haar. Oma leeft verder in de vogels!
Na dit verhaal voorgelezen te hebben zeg ik tegen de kleinkinderen dat als oma er straks niet meer is, dat ze dan maar eens bij opa in de tuin
moeten kijken of ze daar niet een heel mooi vogeltje zien! En als dat zo is dan zou het oma wel eens kunnen zijn, zo vertel ik hun! De kleinkinderen zijn er even stil van. Een ervan, een meisje van 5 jaar, kijkt me ongelovig aan en zegt: ‘Het is niet waar wat jij zegt, want papa en mama hebben gezegd dat oma wordt verbrand!’ Toen viel ik wel stil, want hoe reageer je hierop? Even later gaf ik als antwoord: ‘Dat is ook waar. 

Oma wordt inderdaad verbrand, maar toch is ze niet helemaal weg. Oma houdt
daarvoor teveel van jullie. Als jullie ergens een heel mooi vogeltje zien, dan laat oma jullie weten dat ze jullie niet vergeet en dat ze in dat vogeltje nog steeds bij jullie is!’ Daarop had geen van de kleinkinderen iets te zeggen, ook niet die wijsneus van 5 jaar!
Diezelfde dag bleven ze ’s avonds bij opa pannenkoeken eten. Ineens roept een van de kleinkinderen: ‘Kijk opa! Oma zit in de tuin!’ Een mooi roodborstje zat op de grond bij het voederhuisje.
Prachtig. Ze hebben het verhaal van ‘Vogeltjelief’ dus toch beter begrepen dan de uitdrukking op de gezichtjes mij in eerste instantie deed vermoeden! Heerlijk, hier kan ik echt van genieten!