Archief van jaar: 2025

In een grandioos weekend hebben we in het Franse Troyes samen met medebroeders van alle kanten van de wereld het 150-jarig bestaan van de Oblaten van Franciscus van Sales mogen vieren. U vindt hiervan een kort verslag in dit nummer van de hand van Marus Tijssen. Wil Vos deelt met ons van haar ‘Waardevol geschenk’ dat haar uitnodigt tot meditatie. Fijn dat we haar gedachten al lezend tot de onze mogen maken.

Alle goeds voor iedereen, Wim Holterman

Verslag van de reis naar Troyes, 2 t/m 5 oktober 2025

We schrijven 1875 en 2025 (de tijd waarin we nu leven), een tijdsspanne van 150 jaar tussen deze twee jaartallen en voelen de geladenheid van deze periode. We besluiten als Werkgroep Spiritualiteit dat we met een delegatie van de Salesiaanse Familie zullen afreizen naar de roots van de Oblaten van Franciscus van Sales, het Franse Troyes ten oosten van Parijs.
De reden: de Oblaten vieren dit jaar een dubbeljubileum; 150 jaar geleden stichtte  Louis Brisson de congregatie in deze stad. Hij werd 34 jaar lang achter zijn broek gezeten door Marie de Sales Chappuis, om een mannelijke congregatie te stichten met als spiritueel patroon Franciscus van Sales, prinsbisschop van Geneve, residerend in Annecy  (de Oblatinnen waren een paar jaar daarvoor gesticht). In datzelfde jaar 1875 overleed Marie de Sales Chappuis; haar opdracht was volbracht na een tumultueus leven als Visitandin.  Twee gedenkwaardige feiten, die het vieren waard zijn en die deze reis rechtvaardigen.

Op Donderdag 2 Oktober 9.30 u. vertrokken we met een groep van 16 personen: 3 Oblaten en verder vertegenwoordigers van, op een na, alle kringen vanuit Sint Oedenrode.  Onderweg werden verwachtingen gedeeld en genoten we van cakejes, die Annerie Arets ons had meegegeven en zongen we Marianne Mens toe , die jarig was.

Na een tussenstop kwamen we aan in Plancy, de geboorte- en sterfplaats van Louis Brisson. Plancy in de regio Champagne, het land van wijn, windmolens, boerencoöperaties en silo`s. We werden daar hartelijk ontvangen door de enige zuster die nog in het sterfhuis van Brisson woont. We bezochten de kerk en het huisje met de sterfkamer en genoten van de gepresenteerde drank en koekjes. We vervolgden onze weg naar Troyes en zochten daar in het hotel onze kamers op. Daarna verdeelden we ons in groepjes om wat te gaan eten in een van de volop aanwezige eetgelegenheden in het centrum.

Vrijdag,

De eerste volle dag in Troyes was er een openingsceremonie gepland in de Kathedraal om 14.30 u. Dus tot 14.00 uur hadden we de mogelijkheid het prachtige middeleeuwse centrum van de stad te bezoeken. Wij liepen een stuk van de stadswandeling langs schitterende bezienswaardigheden: heel veel vakwerkhuizen en veel kerken op een klein gebied. Een hele historische stad. Na de openingsceremonie in de kathedraal was er voor menig Oblaat een blij weerzien op het plein tussen collegae uit vele landen. Cyprien, een Franse Oblaat, die een groot deel van de organisatie aanstuurde, verzorgde daarop nog een rondleiding langs drie kerken: de Urbanus, de Saint Jean en de prachtige Madeleinekerk.

Uiteindelijk kwamen we aan bij Saint Bernard, het eerste opleidingshuis dat Brisson kocht, nu een lyceum voor jongeren. We werden  daar ontvangen met een warme maaltijd in de kantine van het Lyceum. Champagne werd bij alle gelegenheden vrijelijk uitgedeeld, waarna steeds heerlijke wijn volgde. De Afrikaanse Oblaten zongen begeesterd een door hun gemaakt lied, waarin ze zich presenteerden;” Nous sommes les Oblats de Saint Francois de Sales”. Toen volgde er nog een concertje in de Saint Nicolaskerk. Een groep enthousiaste jongeren uit het jongerenpastoraat trakteerde ons daar op muziek en religieuze liederen, die we mee mochten zingen. Op de terugweg naar het hotel werden we begeleid door een behulpzame lokale dame, die ons de kortste route wees.

Zaterdag was een drukbezette dag. We bezochten de viering bij de Visitatie en werden daarna in 4 groepen rondgeleid door het huis. We bezochten de crypte van de Goede Moeder en de plaats waar Brisson haar vaak  ontmoette, achter een traliewerk, en waar Brisson uiteindelijk de Heer zag en koos voor zijn stichtingsopdracht.  We bezochten het uitgebreide tuincomplex. Bij alle bezienswaardigheden kregen we  van de zusters veel wonderbaarlijke verhalen te horen. We genoten een lunch bij de Oblatinnen een paar honderd meter verderop en we kregen (te) lange verhalen in het rap Frans met betrekking tot ontstaan van de stichting en uitbreiding over de vele landen, waar Oblaten te vinden zijn. Menigeen van ons zat dan ook te knikkebollen! We konden ons vergapen aan de beroemde klok van Brisson, Vervolgens was er een galadiner op Saint Bernard. Wat een organisatie, wat een werk en wat een goede verzorging van alle gasten, Chapeau!! De avond werd afgesloten met een soort van bonte avond.

Op Zondag bezochten we de plaats waar Leonie Aviat haar eerste gelofte aflegde en werkte met de fabrieksmeisjes. Weer werden we overladen met heiligenverhalen. De vertalers (van Frans naar Engels) wisten gelukkig laconiek de te religieuze saus wat af te romen. We kregen een zeer uitgebreide warme lunch aangeboden door vrolijke Oblatinnen. De Oblaten kregen een mooie kaars en 3 flessen champagne aangeboden voor thuis.  We wandelden vandaar, met de flessen en de kaarsen, naar de Kathedraal voor de wijdingsceremonie van 2 diakens en 3 priester-Oblaten.

Een indrukwekkende, drie uur durende viering in een overvolle kathedraal met tientallen priesters, die zelf geëmotioneerd de handen oplegden bij de al even emotionele wijdelingen. Ook ons liet dat niet onberoerd: het doorgeven van de spiritualiteit van FvS wordt mede hierdoor gegarandeerd. Toen we de kerk verlieten kwam de bus al aanrijden om ons naar Sint Oedenrode terug te brengen, waar we om 1.05 u. die nacht vermoeid, maar ook zeer voldaan afscheid van elkaar namen, dankbaar voor wat we samen hadden beleefd in verbondenheid met elkaar.

 

EEN WAARDEVOL GESCHENK

Meer en meer maakt het licht van de zomer plaats voor de schemering van de invallende herfst. De dagen worden rap korter, de avonden langer. Voor het eerst sinds lange tijd zie ik deze seizoenswisseling weer met vertrouwen tegemoet. De laatste jaren bezorgden een naderende herfst en winter mij een diep gevoel van onbehagen. Maar nu ik vanuit het open, stille en ’s nachts zo donkere buitengebied van Eemnes teruggekeerd ben naar de geborgenheid van het dorp, is dat gevoel verdwenen. Weer in de bewoonde wereld te mogen en te kunnen wonen stemt mij dan ook nog altijd met diepe dankbaarheid. Twee jaar geleden al nam ik het besluit om mijn geboorteplek aan de uiterste rand van de polder, waar ik na 36 jaar uiteindelijk toch weer was geplant, wederom te verlaten. Dat ging gepaard met veel wikken en wegen,  waarbij ik o.a. ook bij Franciscus van Sales te rade ging, middels zijn boek “Inleiding tot het devote leven”. Op de allereerste plaats zijn de aanbevelingen daarin gericht op het verbeteren van onszelf met betrekking tot onze relatie met God. Maar daar voor mij die relatie geheel geïntegreerd is in het leven van alle dag, is het heel gewoon geworden in tal van zaken dat boek erop na te slaan. Dus ook toen bij mij dat gevoel van verlangen naar een ander leven almaar sterker werd. In het 6^de hoofdstuk van het tweede deel van dat boek las ik:

“JE MOET ECHTER NIET TEVREDEN ZIJN MET GEVOELENS IN HET ALGEMEEN, HET GAAT ER JUIST OM ZE TE LATEN UITMONDEN IN PRAKTISCHE BESLUITEN”

Maar alleen met een besluit kom je volgens Franciscus nog geen steek verder:

“WANT NIET MET GEVOELENS VERBETER JE JEZELF, MAAR WEL MET HET VASTE VOORNEMEN JE BESLUITEN OOK UIT TE VOEREN”.

Om een lang verhaal kort te maken: die uitvoering heeft veel energie gekost, maar wat heeft het veel opgeleverd!

Edith Spelt, een kunstenares, waar ik al jaren een bijzonere vriendschap mee heb, bood mij als geschenk bij het begin van deze nieuwe levensfase aan, dat ik één van de vele schilderijen die zij ooit maakte mocht uitzoeken. Zij schildert vanuit de spirituele wereld, zoals zij dat zelf verwoordt en een groot aantal van haar werken staan in depot. Middels een catalogus kon ik een keuze maken. Eén sprong er voor mij direct uit: Een groot doek, waarop een vrolijk gekleurde weg is afgebeeld. Aan de rand daarvan echter, tekenen zich donkere contouren af en ineens eindigt die weg abrupt. Maar niet in een donker gat, nee, rond het niets is een explosie te zien van kleuren, vooral van groen. De kleur van de hoop! Ik werd er helemaal warm van. Met verf en penselen had Edith mijn ervaring vast weten te leggen dat, als alle grond onder je voeten verdwijnt, je toch nooit hoeft te wanhopen. Dat als je valt, het in Gods’ handen is.

Als er iets is, waar we in deze wereld nu behoefte aan hebben, dan is het wel hoop. Aan de hoop als zodanig heeft Franciscus van Sales geen enkel hoofdstuk van zijn boek  “de Inleiding” gewijd, maar tegelijkertijd ademt alles wat Hij daarin heeft geschreven die hoop uit. Hoop, dat wij uiteindelijk onze bestemming zullen vinden in God, die in onmetelijke liefde naar ons omziet en die nooit laat varen het werk van zijn handen. Hoop, van waaruit ook Pater Brisson (1817-1908) stichter van de Oblatinnen en Oblaten van Franciscus van Sales moet hebben geleefd, toen aan het eind van zijn leven zijn hele levenswerk ten onder dreigde te gaan. Aan het begin van de 20^ste eeuw moest hij toezien, hoe op last van de Franse regering  alle religieuze congregaties in Frankrijk opgeheven werden, dus ook die van hem. Maar ook de scholen en jeugdhuizen die hij  had opgericht. Zelfs zijn eigen  huis in Troyes, evenals dat in Plancy, werd hem ontnomen. Maar daar Oblaten en Oblatinnen zich intussen hadden verspreid  over delen van Europa en de verdere wereld, bleek de spiritualiteit van Franciscus van Sales gelukkig niet meer te stoppen!

Dat mocht ik met vele anderen de eerste dagen van oktober weer ervaren in Troyes, waar we bijeen waren rond de feestelijkheden die daar plaatsvonden ter gelegenheid van het feit dat het 150 jaar geleden was dat Pater Brisson  de congregatie van de Oblaten van Franciscus van Sales    stichtte. Het waren onvergetelijke dagen, waarin die Salesiaanse spiritualiteit volop voelbaar was en uitgedragen werd. Maar voor mij waren ze tevens een bron van inspiratie om deze spiritualiteit uit te blíjven dragen, met alle middelen die ons daarbij ter beschikking staan.

Weer thuis kijk ik naar mijn schilderij, dat een zodanige plek in mijn huis heeft gekregen, dat niets de aandacht afleidt van hetgeen erop te zien is.  Een plek die mij uittilt boven de hectiek van alledag en die uitnodigt tot meditatie. Een  klein, maar voor mij heel bijzonder detail: Edith schilderde het al in 2003, het jaar dat ik voor het eerst in Annecy in de voetsporen van Franciscus van Sales mocht treden…….. maakt dit geschenk voor mij nog waardevoller!

 

Om de feestelijke vieringen in Troyes te bekijken kunt u de volgende link gebruiken:

Op YouTube:  Le monde de François de Sales

Daar staan de openingsceremonie en de viering op zaterdag 4 oktober 2025; voor de viering van zondag 5 oktober kunt u onderstaande link gebruiken.

https://www.youtube.com/live/gLGb6KtC4VY?feature=shared

 

 

 

 

 

 

 

Lieve mensen, alweer een nieuw Salesiaans Contact. Hopelijk vind u er iets in van uw gading, iets ter inspiratie. Aan het begin van een nieuw werkjaar wil ik u graag een bekende wijsheid van Franciscus van Sales meegeven: ‘Wat we nodig hebben is een beker kennis, een vat vol liefde en een oceaan van geduld’. Het lijkt me een heel wijze raad om te groeien in ons menszijn. Noch de beker, noch het vat of de oceaan hoeft in één keer gevuld te worden. We mogen het stapsgewijs doen ons hele leven door.
Ik wens u namens de redactie van harte veel leesplezier.
Wim Holterman osfs

Eemnestival   

En dan ben je ineens weer aan de beurt om een stukje te schrijven voor het Salesiaans Contact. Dat begint bij mij meestal met het bedenken waarover ik zal gaan schrijven, soms weet je meteen een onderwerp of een gebeurtenis in je leven die je wilt delen met anderen en een andere keer, zoals nu bijvoorbeeld, loop je maar te dubben waar je het over zal gaan hebben.
Ons leven, mijn leven, kabbelt momenteel weer in rustiger vaarwater, na wat gezondheidsproblemen van Cees, mijn man. Hierdoor hebben wij deze zomer weinig plannen gemaakt en het rustig aan gedaan. Geen vakantie buitenshuis, maar af en toe een dagje weer iets ondernemen was ook erg fijn. Tijdens deze periode werd vooral ons geduld op de proef gesteld, maar met heel veel lieve mensen om ons heen, zijn we ook deze periode weer doorgekomen en gaan we de berg weer op.
We hebben in onze parochie de startzondag achter de rug en gaan vol frisse moed weer aan de gang; leuk om veel mensen opnieuw te spreken, vakantieverhalen te horen en nieuwe plannen voor het komende jaar te maken.
Begin september is er een feestweek die georganiseerd wordt door de KPJ en daar zijn wij als PGV-ers (Parochianen Gaan Voor) voor uitgenodigd om met hen voor te gaan in een viering in de feesttent. Dit wordt een viering voor iedereen, het thema dat we eraan gegeven hebben is: Durf uit je bubbel te komen! Met vertegenwoordigers van andere kerkgemeenschappen en verenigingen willen we gaan kijken hoe we uit onze bubbel kunnen komen en openstaan voor andere meningen en mensen.
Verder is er deze feestweek voor veel verschillende doelgroepen iets in en om de tent te beleven: begonnen is met een Kort en kleinkunst festival, waar je op 1 avond naar 3 korte voorstellingen gaat die opgevoerd worden op verschillende locaties zoals een boerenschuur, een oude smederij, de kelder van een restaurant; als publiek loop je met een groep van de ene locatie naar de andere en na de laatste voorstelling verzamelt iedereen zich in de feesttent waar je nog kunt napraten en een consumptie kunt krijgen op vertoon van je kaartje. Er is dan ook nog een afsluitend optreden van 1 van de artiesten.
Woensdagmiddag is er een traditionele kindermiddag voor alle kinderen; woensdagavond wordt er een boltoernooi gehouden om de titel Bolkoning of Bolkoningin van Eemnes; bollen is een kaartspel dat vooral in Eemnes gespeeld wordt.
Donderdagmiddag komen de senioren aan de beurt, voor hen is er een theatervoorstelling , een lunch en ’s avonds een dinnershow. Vrijdag kunnen alle bedrijven hun VRIJMIBO in de tent houden en in de avond is het feest voor 16+.
Zaterdag zijn er de hele dag door allerlei activiteiten en wordt de dag met een grote feestavond afgesloten.
Zondag zoals genoemd de viering met koffie na en dan wordt het Criterium van Eemnes, Rondje om de kerk, gereden door de sportievelingen van ons dorp; er wordt gestreden om de groene poldertrui. Daarna is er nog de mogelijkheid om even na te praten in de tent onder het genot van een drankje en hapje , opgeluisterd door muziek.
Zoals jullie zien is er veel te beleven in ons kleine dorp en daarna gaan we ons richten op de reis naar Troyes welke begin oktober zal plaatsvinden. Zoals mijn oma altijd zei: De tijd gaat snel, gebruikt haar wel! Met zoveel extra activiteiten kom je eigenlijk tijd tekort.

Vogeltjelief

In de crematieplechtigheid van een oma lazen we speciaal voor de kleinkinderen voor uit het prentenboek ‘Vogeltjelief’! Het verhaal gaat over een opa die zijn vrouw ‘Vogeltjelief’ noemt, omdat zij zo van vogeltjes houdt. Oma kan ze heel mooi nazingen. Op een dag wordt oma ernstig ziek en kan ze niet meer beter worden. Kort voordat ze doodgaat zegt ze tegen opa: ‘Wees niet verdrietig. Als je naar de vogeltjes kijkt zal ik er zijn.’ Toch is opa na haar dood ontroostbaar. Tot op een mooie lentedag een dapper, klein vogeltje met mooie, felle oogjes neerstrijkt op de vensterbank. Het doet opa denken aan zijn ‘Vogeltjelief’. Vanaf dat moment is opa weer blij en geniet hij weer van de vogels in de tuin. Hij klimt zelfs in de kersenboom om zo nog dichter bij oma te kunnen zijn. In elk vogeltje herkent hij wel iets van haar. Oma leeft verder in de vogels!
Na dit verhaal voorgelezen te hebben zeg ik tegen de kleinkinderen dat als oma er straks niet meer is, dat ze dan maar eens bij opa in de tuin
moeten kijken of ze daar niet een heel mooi vogeltje zien! En als dat zo is dan zou het oma wel eens kunnen zijn, zo vertel ik hun! De kleinkinderen zijn er even stil van. Een ervan, een meisje van 5 jaar, kijkt me ongelovig aan en zegt: ‘Het is niet waar wat jij zegt, want papa en mama hebben gezegd dat oma wordt verbrand!’ Toen viel ik wel stil, want hoe reageer je hierop? Even later gaf ik als antwoord: ‘Dat is ook waar. 

Oma wordt inderdaad verbrand, maar toch is ze niet helemaal weg. Oma houdt
daarvoor teveel van jullie. Als jullie ergens een heel mooi vogeltje zien, dan laat oma jullie weten dat ze jullie niet vergeet en dat ze in dat vogeltje nog steeds bij jullie is!’ Daarop had geen van de kleinkinderen iets te zeggen, ook niet die wijsneus van 5 jaar!
Diezelfde dag bleven ze ’s avonds bij opa pannenkoeken eten. Ineens roept een van de kleinkinderen: ‘Kijk opa! Oma zit in de tuin!’ Een mooi roodborstje zat op de grond bij het voederhuisje.
Prachtig. Ze hebben het verhaal van ‘Vogeltjelief’ dus toch beter begrepen dan de uitdrukking op de gezichtjes mij in eerste instantie deed vermoeden! Heerlijk, hier kan ik echt van genieten!