Salesiaans Contact December 2025

Het jaar 2025 loopt alweer ten einde. Maar eerst vieren we nog het feest van Kerstmis. Kees Jongeneelen reikt ons wat inspirerende gedachten aan om aan het feest meer diepte te geven in ons leven. Het Mens-worden-van-toen mag voor ons ook mens-worden-voor-nu zijn hopelijk. Ook putten we in dit nummer weer dankbaar uit de pastorale verhalen van Astrid van Engeland.

Wim Holterman osfs

“Wees niet bang”

De komende weken met de Kerstdagen en de Jaarwisseling worden door ons mensen heel verschillend ervaren. Misschien kijk je er wel naar uit en heb je al leuke plannen bedacht om deze dagen in te vullen. Misschien zie je er tegenop als tegen een berg en heeft de gedachte aan de komende feestdagen je de afgelopen weken geplaagd. Want het is net alsof je de laatste weken van het jaar alles veel dieper voelt en de emoties je meer aangrijpen. Misschien ligt er bij jullie ook een pasgeboren kindje in de wieg en voel je daardoor het Kerstfeest meer aan dan andere jaren. Of heb je wellicht het afgelopen jaar de liefde ontmoet in een medemens en ben je dankbaar dat je dit jaar samen bent.
Maar evengoed kan het juist andersom zijn: dat je dit jaar mensen verloren hebt door een breuk in je relatie of door de dood. Misschien ook ga je vanzelf terug in je herinnering en zeg je tegen jezelf: “Vorig jaar waren we nog samen” of “Wat is het toch anders geworden”.
Hoe je ook bent, vredig of triest, gelukkig of verdrietig, ik wens je toe dat je het Licht dichtbij mag voelen. Als het nacht in je is, als je hart meer op een stal dan op een gezellig huis lijkt, als je meer op een dwalende herder uit het kerstverhaal lijkt dan op een eigentijdse wereldburger, als je het gevoel hebt dat er ook voor jou geen plaats is, dan wens ik je toe dat je een stem mag horen, misschien wel uit de hemel, dat je er mag zijn zoals je bent, met je goede en kwade kanten…. Dat je niet bang hoeft te zijn, ondanks alles wat er op je af komt. Want dat hoorden die mensen daar in de nacht van Bethlehem: “Wees niet bang”.

Kribbe en kruis zijn één

In het geboorteverhaal van Jezus staat dat dit het eerste zinnetje was dat de Engelen tegen de mensen zeiden. Terecht, want angst is het dat het diepste in ons verscholen zit. Ook al leef je onbekommerd toch zit er angst in ons: angst voor oorlog, die steeds sterker wordt, angst om te verliezen, angst om ziek te worden. Uiteindelijk de angst om dood te gaan.
Kerstmis moge ons geven dat we die angst in de ogen kunnen zien en dat we diep in ons hart mogen ervaren dat we in onze kwetsbaarheid toch veilig zijn. Dat ons in feite niets kan overkomen zelfs niet als we dood gaan.
Volgens bijbel kenners vertelt het verhaal dat Jezus op een plank in de kribbe lag zoals hij aan het eind op de plank aan het kruis hing. “Het hout van de kribbe is hetzelfde hout als van het kruis”, zeggen ze. Zo worden het begin en het einde van zijn leven met elkaar verbonden.
Voortgekomen uit Gods hand keerde hij terug in Gods hand. En dat geldt dan voor ons allemaal! Dat besef kan je echte vrede brengen. Ik wens je toe dat je die vrede mag ervaren, wellicht door tranen heen.
Leef gelukkig en moedig.
Om het met de woorden van onze patroon Franciscus van Sales te zeggen
“De engel die de geboorte van onze redder aankondigt, zingt voor ons dat hij goed nieuws brengt, een grote vreugde, vrede op aarde en goede wil jegens alle mensen”.

Namens mijn medebroeders wens ik u allen van harte een Zalig Kerstfeest en alle goeds voor het nieuwe jaar.
Ik wil dit onderstrepen met een tekst van Paul van Vliet:
Ik hoop in het nieuwe jaar op mensen
Die bergen verzetten,
Die door blijven gaan met hun kop in de wind.
Ik bid om mensen die risico’s nemen,
Die vol blijven houden met het geloof van een kind.
Ik bid om mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn.
Ik bid om mensen die met vallen en opstaan
Niet willen weten van water in de wijn.

Pater Wijnand van Wegen
Omdat zelfstandig wonen niet meer verantwoord was is Wijnand in augustus opgenomen in het verpleeghuis ”De Marke” in Huizen. Hij heeft daar een mooie ruime studio.
In november zijn we met de hele communiteit hem op gaan zoeken. Hij kende ons nog bij naam en was zeer verheugd ons te zien.
Dankzij de goede zorgen van zijn nichtje Marloes en Bert Hauptmeier heeft hij heel lang nog zelfstandig kunnen wonen in zijn flat op Naardingerland.
Als u hem een kaartje wil sturen is dit zijn adres:
Verzorgingshuis Cordaan, “ De Marke”
Graaf Wichman 31 A
1276 KA Huizen

God blijft een mysterie

In een verpleeghuis ontmoette ik een diepgelovige vrouw met wie ik regelmatig sprak over de betekenis van God in haar leven. Ze was al ver in de negentig. Door ervaring was ze wijs geworden. Van drie van haar kinderen had ze al afscheid moeten nemen. Veel ontwikkelingen in de wereld had ze meegemaakt. Toen ze het einde van haar leven voelde naderen, zei ze steeds vaker dat het leven haar steeds stiller maakte, haar steeds meer tot zwijgen bracht.

Na haar dood vond een van haar kinderen op haar kamer een klein boekje met allerlei spreuken en teksten die zij mooi vond. Ik mocht het lezen. Op een van de bladzijdes stond geschreven: ‘Hoe ouder je wordt, des te minder weet je van God, en des te groter wordt het geheim.’

Als wij mensen over God spreken kunnen wij dat niet op een andere wijze doen dan met onze eigen taal. Met woorden die ons vertrouwd zijn, geven wij aan wie God voor ons is en wat Hij voor ons betekent. Dit kan voor iedereen anders zijn. En vaak wordt God ook in elke (levens)situatie verschillend ervaren. Als we verdrietig zijn ervaren we Hem als iemand die troost geeft of juist niet. Als we het gevoel hebben in een ‘flow’ te zitten, ervaren we God als een Kracht die ons boven onszelf doet uitstijgen. Als we door de natuur wandelen of op reis zijn, kunnen we verwonderd zijn over de schepping en ervaren we God als Alleskunner of Wonderdoener.

Dat het zo is dat God voor iedere persoon anders kan zijn en ook in iedere situatie weer anders kan worden ervaren, geeft al aan dat God niet te vatten is in één of twee namen of woorden. Hij is zoveel tegelijk en altijd zoveel groter en meer dan wij kunnen uitdrukken. Al onze namen en woorden voor God brengen Hem misschien wel wat dichterbij, maar ‘Hij is niet zus of zo, Hij is altijd soms’, zo schreef de dichter Bertus Aafjes.

De diepgelovige vrouw in het verpleeghuis kreeg steeds meer ontzag voor wie God is. Het leven leerde haar om God God te laten zijn: een groot Geheim, een Mysterie. Van haar wijsheid kan ik nog veel leren. Misschien U ook!