Sacramentsdag

Sacramentsdag

GEDEELD EN GEBROKEN BROOD

Een laatste woord, een laatste gebaar
van iemand, die ons lief is,
blijft ons levenslang bij.
Ze zijn als een samenvatting van een leven.
En ze zeggen iets over de geleefde geest,
die daardoor aan ons wordt overgegeven.
Zulke woorden en gebaren
zijn veelzeggend en een grote rijkdom.
Aan het einde van zijn leven,
met de macht van de dood voor ogen,
nam Jezus wat brood en deelde het.
Mijn lichaam, mijn leven voor jullie gegeven.
Dat gebaar, die woorden van toen,
gaan al tweeduizend jaar met mensen mee.
Ze zijn als een levend verhaal.
Dat brood smaakt naar de slavernij van Egypte.
Het is bevrijdingsbrood en leeftocht
voor de woestijn van het leven.
Het is ook het verhaal van het levensbrood,
dat Jezus voor velen is.
Als geen ander gunt Hij volop leven,
gezondheid en innerlijke vrede.
Daarvoor geeft Hij zijn beste krachten,
zijn lichaam, zijn leven, aan ons gegeven.
Het is geen voer voor theologen,
maar een oprecht gebaar van volgehouden liefde.
En ‘als wij dan eten van dat brood’
dan nemen we zijn levenswijze over.
Hij komt in ons leven als brood om te leven,
als voedsel om de woestijn te overleven.
Dat ultieme gebaar gedenken is:
Zijn leven in ons opnemen;
Het door ons heen laten gaan.
Daardoor gesterkt en gevoed
maken we Zijn levenswijze tot de onze.
En we weten het: ons leven wint aan waarde
als we het breken en delen met elkaar,
als we het gebrokene in ons leven delen.
Hem gedenken is niet zoetsappig leven,
maar uitgedaagd worden
om zelf breekbaar te leven en te delen.
Maar dan wel gebroken en gedeeld
om te leven volop en voluit.
Dat vertelt ons het verhaal van het brood,
dat gebroken en gedeeld moet worden
om Zijn leven nooit te vergeten.

Wim Holterman osfs