De Stichtersdag 2026 zal plaatsvinden op zaterdag 10 oktober
20e Zondag door het jaar
Jeremia 38,4-6.8-10; Lucas 12,49-53.
VASTBERADEN ZIJN WEG GAAN
De boodschap van Jezus is niet vrijblijvend.
Hij daagt je uit tot een keuze.
Meedraaien met alle winden komt niet ter sprake.
Hij is vuur komen brengen, oplaaiend vuur.
Dat vuur kan pijn doen; het kan je bang maken.
Het kan je doen kiezen voor een andere weg.
De weg van Jezus is niet gemakkelijk.
Hij gaat in de richting van het kruis
zoals Jeremia richting ‘put’ ging.
Maar zij lieten zich niet klein krijgen.
Vastberaden gingen ze hun weg,
wetend dat ze door God verheven zouden worden.
Ze zochten niet de duisternis van de dood,
maar de hoogte van het leven.
Het leven van de profeten,
– ook het leven van de grootste onder hen –
is voor ons een uitdaging.
Durven wij hen vastberaden volgen?
Durven wij het aan
om een teken van tegenspraak te zijn?
Hun weg gaan roept weerstand op en onbegrip.
En toch is het een weg van toekomst, van leven.
Want op die weg mogen we God aan onze kant weten.
Namens Hem mogen wij werken aan leven,
aan toekomst voor mens en wereld.
Vastberaden mogen we op die weg gaan:
door Hem gezegend en begeleid.
Wim Holterman osfs
19e Zondag door het jaar
Wijsheid 18,6-9;Lucas 12,32-48
UITZIEN NAAR…
Waakzaam zijn is niet passief afwachten.
Niet een houding van met-de-armen-over-elkaar
en wel zien wat er gaat gebeuren.
Het is eerder een actief uitzien naar,
alert zijn op mensen en gebeurtenissen.
Waakzaam zijn zet ons in beweging,
maakt ons gespitst op het Rijk van God.
Het zegt iets over ons geloven,
dat het eens waar zal worden:
vrede, liefde, recht,
voor alle mensen van goede wil.
Het doet ons op het puntje van onze stoel zitten
om het zo vlug mogelijk te realiseren.
Waakzaam uitzien naar dat Rijk
brengt ons in beweging
om te doen wat nog niet kan,
om te vieren wat nog niet is.
We realiseren soms al even
dat ideaal van Jezus.
We kunnen niet wachten,
het niet over ons heen laten komen.
Daarom laten we ons niet afleiden
door allerlei bijkomstigheden.
Want we weten, dat slechts één ding
noodzakelijk is in de ogen van God:
wie we zijn voor elkaar,
hoe we omgaan met onze wereld,
of we God de ruimte geven
om orde te brengen in de chaos.
Waakzaam zijn: dat is
oog hebben wat echt belangrijk is
en daaraan ook willen werken,
met overtuiging en van harte.
Wim Holterman osfs
18e Zondag door het jaar
Prediker 1,2;2,21-23; Lucas 12,13-21.
GENIETEN MAG
Het leven kan soms zwaar overkomen.
We moeten hard werken.
We hebben zorgen over de kinderen.
Om goed rond te kunnen komen
moeten we op onze tellen passen.
Ook zien we de broosheid van ons leven.
Ziekte en dood, beperktheid en onmacht:
we kunnen ze niet ontlopen.
Onze beste bedoelingen hebben niet het effect,
dat we graag zouden willen.
Toch mag dat alles ons niet verleiden
tot een pessimistische levensvisie.
We hoeven niet uit het oog te verliezen,
dat er ook veel te genieten valt.
Natuur en mensen,
vriendschap en liefde,
geluk en vrede:
ze zijn ons gegeven om te genieten.
Als ons leven alleen maar
sloven en slaven wordt
dan doen we onszelf tekort.
We kunnen niet alles op zijn beloop laten.
Maar we mogen onze ogen ook niet sluiten
voor het mooie en het goede op onze levensweg.
Ons werken is slechts goed,
als het in dienst staat van echt leven:
van delen en geven,
van verwonderen en ontvangen,
van samen gelukkig zijn.
Genieten moeten we niet uitstellen tot morgen.
Het mag vandaag al beginnen.
Echt…het mag!
Dat staat ook in de bijbel!
Wim Holterman osfs
17e Zondag door het jaar
Genesis 18,20-32; Lucas 11,1-13.
BIDDEN
Bidden is geen modewoord.
Het lijkt iets van vroeger,
iets uit vervlogen tijden.
We denken dan aan langdradige,
afgesleten en onbegrijpelijke formules.
We hebben ons ervan bevrijd.
En toch mogen we blijven geloven
in de geweldige kracht van het bidden.
Want biddend boren we
onze diepste bronnen aan.
Daarmee krijgen we nieuw zicht
op ons leven, onze toekomst.
Het geeft vaste grond onder de voeten.
We komen er door in contact
met onze schepper,
ons begin en ons einddoel.
Bidden opent ook onze ogen
voor wat recht en slecht is.
Het doet ons inzien
of ons handelen overeenkomt
met Gods bedoelingen.
Bidden heeft steeds iets puurs.
We hoeven niets te verbloemen.
We mogen ons daarbij voordoen
zoals we in werkelijkheid zijn.
Het kan ook een sterke aanzet zijn
om ons te verzetten
tegen onrecht, dat gebeurt.
Bidden heeft zo’n kracht,
dat het van ons nieuwe mensen maakt,
mensen, die oog en oor hebben
voor Gods rijk hier en nu.
Wim Holterman osfs
16e Zondag door het jaar
Genesis 18,1-10a; Lucas 10,38-42.
GASTVRIJHEID
Het is van het allergrootste belang
dat mensen bij elkaar thuis mogen komen.
Het gevoel hebben dat je welkom bent,
dat geeft aan het leven zin en inhoud.
Je mag zijn wie je bent.
Er is ruimte voor je vreugde en verdriet.
Je ontmoet een luisterend oor.
Je deelt in elkaars leven.
Waar je gastvrij ontvangen wordt
of waar je je deur naar anderen openzet,
daar vind je geborgenheid en liefde.
Het geeft je alle kansen om een nieuw mens te worden.
Er is geen sprake van ‘moeten’ maar van ‘mogen’.
Je hoeft geen stand op te houden,
omdat je je helemaal aanvaard weet.
Je voelt dat je elkaar op handen kunt dragen.
Je hoeft je niet te verliezen in zorgen en drukte,
want je bent er allereerst voor elkaar.
Je maakt daarin de naam van God waar,
de naam die luidt: Ik-zal-er-zijn-voor-jou.
Waar mensen elkaar echt ontmoeten,
daar is ruimte voor een Godsontmoeting.
Hij laat Zich zien in het gelaat van de ander.
Het geeft je nieuwe kracht, nieuw leven.
Het laat je zien, dat er maar één ding belangrijk is:
je openstellen voor elkaar en voor God.
Wim Holterman osfs
15e Zondag door het jaar
Deuteronomium 30,10-14; Lucas 1,15-20.
NAASTE WORDEN
Op de weg van Jeruzalem naar Jericho
speelt zich het leven af.
Er zijn hoogte- en dieptepunten.
Het is geen gemakkelijke weg
en nog eens gevaarlijke ook,
met veel valkuilen.
Het is de weg van ons leven.
Daar wordt de waarde ervan bepaald:
wie zijn we in de ogen van God.
En dat is weer afhankelijk van
onze relatie met mensen.
God beminnen en onze naaste,
dat maakt ons leven zinvol.
Gaande op onze levensweg
mogen we daaraan gestalte geven.
God beminnen en onze naaste
is een levenslang proces,
een voortdurende worsteling.
Soms lopen we met een grote boog
om God en mensen heen.
Op andere momenten worden we geraakt
en hebben we het hart om te helpen.
Gaandeweg komt God meer in zicht
en worden we meer naaste
voor mensen zoals wijzelf.
Het is een groeiproces,
onze levensweg
van Jeruzalem naar Jericho,
van geboorte naar dood.
Wim Holterman osfs
14e Zondag door het jaar
Jesaja 66,10-14c; Lucas 10,1-12.17-20 of 10,1-9.
DOOR JEZUS AANGEWEZEN
Jezus zond 72 leerlingen voor zich uit.
Zij zijn medewerkers aan zijn boodschap.
Hij geeft hen een aantal richtlijnen mee.
Door geen enkele ballast mogen ze gehinderd worden.
Ze hebben maar één boodschap:
“Vrede, want het Rijk Gods is u nabij!”.
Het is een boodschap, die kwetsbaar maakt.
Er is geen plaats voor macht of aanzien.
Niemand kan zich op iets laten voorstaan.
Voor Hem telt alleen maar wie je bent,
niet wat je bent of wat je hebt.
De leerlingen – en zijn wij dat ook niet? –
gaan met lege handen maar met een hart vol liefde.
Want in het Rijk van God gaat het
om mensen en om een paradijselijke wereld.
Iedereen moet daar tot zijn recht kunnen komen.
Het gaat er om een leven van delen,
zodat er voor allen genoeg is.
Ieder van ons is de aangewezen persoon
om in die geest de weg te gaan
van mens tot mens, van hart tot hart.
Het is de weg, die Jezus zelf is gegaan;
een weg van de stervende graankorrel
die leven geeft in overvloed.
Wim Holterman osfs
HEILIGE PETRUS EN PAULUS
Handelingen 12, 1-11; Matteüs 16, 13 – 19
PETRUS EN PAULUS
Twee grondleggers van onze kerk.
Twee verschillende naturen:
de eerste impulsief en hartstochtelijk,
de tweede theoloog en organisator.
Beiden verkondigers van het evangelie,
vermoord om hun overtuiging.
Petrus: een wispelturig mens,
die verraad pleegt uit lijfsbehoud.
Hij, die uitkomt voor zijn liefde
voor Jezus en zijn evangelie.
Hij wordt benoemd tot rots,
tot fundament van de kerk.
Hij mag de ‘lammeren weiden’
en wordt de grote voorganger
in het geloven van mensen.
Van gewoon maar een eenvoudige visser
wordt hij onmiskenbaar mensenvisser.
Paulus: een ‘geleerde’,
gepokt en gemazeld
in het Joodse geloven.
Van fanatiek vervolger wordt hij
een diep overtuigd en overtuigend
volgeling van Jezus.
Hij organiseert de christelijke gemeenten,
onderhoudt schriftelijk contact met hen.
Petrus en Paulus:
soms met uiteenlopende meningen,
maar voortdurend bereid tot gesprek.
Ze leren gaandeweg te luisteren
naar elkaars overtuiging,
synodaal vanaf het begin.
Twee voorgangers:
ideale getuigen om na te volgen
op de liefdesweg van Jezus.
Wim Holterman osfs
Sacramentsdag
Spreuken 8,22-31; Johannes 16,12-15.
TOT ZIJN GEDACHTENIS
Tot zijn gedachtenis
zijn we hier samengekomen.
Zijn woord klinkt in ons midden
en door brood en wijn
is Hij levend onder ons aanwezig.
Hij is onze Redder,
eens en voorgoed.
Hij deelt met ons
van de overvloed van Gods Rijk.
Hij zegt ons aan,
dat het leven niet op kan.
als ook wij delen met elkaar.
Wij mogen zijn woorden,
zijn daden tot de onze maken.
Door zijn gedachtenis te vieren
worden wij zijn mond, zijn handen.
Eten van Zijn brood,
drinken uit Zijn beker,
zetten ons aan tot delend leven.
Hij schenkt ons levenskracht
om onszelf mee te kunnen delen.
In brood en wijn geeft Hij zichzelf
zodat ook wij op de bres kunnen staan
om elkaar alle goeds te gunnen.
Tot Zijn gedachtenis mogen wij worden
als Hij: brekend en delend met hand en hart.
Wim Holterman osfs
Oblaten van Franciscus van Sales in Nederland
Lindendijk 40a
5491 GB Sint Oedenrode
tel 0413 289786
Heeft u vragen met betrekking tot onze Congregatie neem dan contact op via het contactformulier.