Archief voor categorie: Actueel

4e Zondag van de advent
Jesaja 7,10-14; Mattheüs 1,18-24.

WACHTEN VOL VERTROUWEN…

De grote profeet zingt van een kind
dat geboren zal worden: God met ons.
Dat kind is een teken,
dat God toekomst wil maken met mensen.
Hij zegt nog eens,
dat niet macht en geld
ons tot Gods mensen maakt.
Zij betekenen eerder ondergang,
machtswellust en geweld.
Onze toekomst licht op in een kind.
Het vraagt om onze liefde en zorg;
het daagt ons uit om solidariteit
en om echt hartelijk menszijn.

Ook in deze dagen verwachten we een kind.
Het is een teken, dat God met ons
op weg wil gaan door ons leven.
Het krijgt de naam “God redt”.
Het is een belofte en opdracht tegelijk.
Ons wachten is niet vrijblijvend.
Dit kind wil een plaats in ons leven.
Het is voor ons een woord, een richting.
We mogen ons met hem vereenzelvigen
door te doen wat hij heeft gedaan,
door zijn woorden waar te maken.

Advent: we verwachten opnieuw het kind
dat Gods zoon wil zijn.
Samen met ons wil het bouwen
aan Gods rijk midden onder ons.
Kerstmis vieren is:
die uitdaging aannemen vol vertrouwen.

Wim Holterman osfs

 

2e Zondag van de advent
Jesaja 11,1-10; Mattheüs 3,1-12.

BETROKKEN OP MENSEN

De profeet Jesaja schetst een beeld
van zijn, maar ook van onze wereld.
Het lijkt op een oude stronk:
gebroken, afgestorven, doods.
Een wereld van haat en onrecht,
waar stemmen gedwongen verstommen.
Er heerst de macht van het geweld,
van de eerste de beste.
Nog steeds wordt er gemarteld
en worden mensen geliquideerd.
Soms wordt recht vervangen door eigenbelang.
De tronk is het beeld van geworteld kwaad
en van ongeloof in een nieuwe toekomst.

En toch breekt er steeds die nieuwe twijg door.
Onmacht, haat, onvrede kán opengebroken worden.
Misschien niet groots en opvallend,
maar wel aanstekelijk en onweerstaanbaar.
Telkens staan er mensen op,
die nieuwe toekomst aanzeggen,
die banden verbreken en leven geven.
Ze zijn geraakt door het lijden van anderen.
Ze zijn begiftigd met de geest van de Heer.
Ook wij kunnen die mensen zijn,
niet groots en meeslepend,
maar wel als een twijg op een oude tronk,
betrokken op mensen, op de kleinen het meest.

Wim Holterman osfs

 

CHRISTUS KONING

Niet als een vorst hoog te paard,
niet met wapengekletter
of met ijzeren vuist,
wil Christus onze Koning zijn.

Niet wonend in paleizen,
niet rondgaand in een gouden koets
of zittend op een hoge troon,
wil Christus onze Koning zijn.

Niet met een zware kroon,
niet met de scepter van macht
of met een leger dienaren,
wil Christus onze Koning zijn.

Christus is onze Koning,
hangend aan een kruisbalk,
vernederd als een slaaf,
midden tussen misdadigers.

Christus is onze Koning,
als Hij zijn spotmantel draagt
en met doornen wordt gekroond,
vertrapt met de kleinsten.

Christus is onze Koning:
een Koning van liefde
en van solidariteit ten dode,
Koning van een omgekeerde wereld.

Wim Holterman osfs

 

 

 

 

 

 

 

 

Kerkwijding van de Sint Jan van Lateranen
Koningen 8,22-23.27-30: Lucas19,1-10

EEN LEVENDE KERK

Kerkzijn is geen sinecure.
Het vraagt om inzet en verbondenheid.
Steeds opnieuw moeten we terug
naar de levengevende bron.
De Blijde Boodschap is geen vrijblijvend verhaal.
Het is eerder een maalstroom,
waarin we ons mogen laten meeslepen.
Als kerk zijn we een diensthuis.
Er worden daden van solidariteit gevraagd.
Het lijden van mensen doet een appèl op ons
om ons in te zetten waar we kunnen.
Het evangelie daagt uit om
zelf een levende Blijde Boodschap te worden.
Maar kerk is ook een leerhuis.
Het verhaal van de Levende
moet worden doorgegeven:
van mens naar mens,
van ouder op kind.
Waar de Boodschap verstomt,
daar worden we als kerk armer.
Daarom mogen we elkaar verrijken
met onze geloofservaringen.
Op grond van ons leren en dienen
mogen we ook telkens weer samenkomen
om woord en daad te vieren.
We mogen hier op adem komen,
op de adem van Jezus’ geest
om Zijn kerk te worden, meer en meer:
mensen, die meeslepend leven,
vanuit de bron van het levende woord.

Wim Holterman osfs

Dertigste Zondag door het Jaar
Ecclesiasticus 35, 12-14.16-18; Lucas 18,9-14

IN GESPREK MET GOD….

Twee mensen bidden in de tempel.
De een bidt met opgeheven hoofd
en beveelt zijn eigen goedheid aan.
De ander komt thuis bij zichzelf
en vraagt om genade.
De laatste wordt in Gods ogen de eerste.
Zo is God: Hij kijkt mensen
niet naar de ogen.
Hij ziet wat er diep in ons leeft.
Hij heeft oog voor de binnenkant
en niet voor de uiterlijke schijn.

In gesprek met God mogen we ons voordoen
zoals we werkelijk zijn.
Onze kleinheid, ons tekortschieten:
Hij veroordeelt ons daarom niet.
Hij wil er voor ons zijn:
een bron van kracht en inspiratie.
Hij pint ons niet vast op onze fouten,
maar reikt openingen aan
naar een nieuwe toekomst.

In gesprek gaan met God:
we mogen dat telkens weer doen.
Het leidt ons naar onze diepste bronnen.
Het verzamelt onze beste krachten
om een nieuwe wending te geven
aan ons leven met elkaar en met God.
In gesprek gaan met God:
het is de motor van ons geloven.

Wim Holterman osfs