Archief voor categorie: Actueel

7e Zondag van Pasen
Handelingen der Apostelen 1,12-14; Johannes 17,1-11a.

IN GODS GEZELSCHAP
Bidden is niet hoog van de toren blazen,
niet een langdradig en moeizaam gebeuren.
Soms is het vragen om kracht bij ziekte
of om een steuntje in de rug bij een examen.
Op een ander moment is bidden een klacht.
“Waarom moest mij dat overkomen?”
“Waarom laat iedereen mij in de steek?”
Bidden is: je levensverhaal
onder Gods ogen brengen.
Het is zoeken naar een oer vertrouwen,
naar een fundament voor je leven.
Maar bidden is ook in stilte verwijlen
bij de harmonie in je eigen leven.
Het doet je dankzeggen voor het goede
dat je zomaar mag ontvangen.
Al biddend worden we ons bewust
van het lijden van mensen, van onze wereld.
Ingekeerd in onszelf gaan ons de ogen open.
De droom van God, dat alles goed is,
wordt voor ons een nieuwe opdracht.
Bidden sluit ons niet af van de werkelijkheid,
maar maakt ons er juist ontvankelijk voor.
In Gods gezelschap mogen we ons goed voelen.
Hij is er voor ons, en wij zijn er voor elkaar.
In Zijn gezelschap krijgt ons leven
echt waarde en telkens zicht op toekomst.

Wim Holterman osfs

6e Zondag van Pasen
Handelingen der Apostelen 8,5-8.14-17; Johannes 14,15-21.

LIEFDE ALS BRON
Niet haat of nijd,
niet vijandschap of eigenbelang
maakt een mens tot mens.
Niet wat iemand bezit
of de functie die iemand bekleedt,
maakt een mens tot mens.
Je bent pas echt iemand,
als er liefde in je groeit,
als je leeft vanuit liefde
voor God, mens en wereld.
Liefde is als een bron
met een overvloed aan energie.
Zij geeft kracht
om boven jezelf uit te stijgen.
Door haar worden je grenzen verlegd.
Anderen en ook dè Ander
kunnen bij je binnen komen.
Zij raken je aan
om te zien door hun ogen.
Door hen worden je woorden
in daden omgezet.
Er komt ruimte in je vrij
om nieuwe wegen te gaan,
wegen van solidariteit,
van vrede en geluk.
Liefde voor God en mens
is een onuitputtelijke bron
van weldadige energie.

Wim Holterman osfs

4e Zondag van Pasen
Handelingen der Apostelen 2,14a.36-41; Lucas 10,1-10.

EEN OPEN DEUR
Jezus presenteert zichzelf
als een deur, die openstaat.
Hij schenkt ruimte aan God en mens.
Hij biedt bevrijding en geborgenheid;
hij daagt uit tot onvoorwaardelijke liefde.
Zo roept Hij mensen op
om voor elkaar zo goed als God te zijn.

Zijn stem klinkt na tot in onze dagen.
Hij blijft uitnodigen.
Hij wordt hoorbaar en zichtbaar
in mensen, die liefde uitstralen;
mensen die opkomen voor recht en vrijheid
en die woorden van troost spreken:
zij geven gehoor aan die stem.
Zij openen deuren en geven
zicht op leven, op toekomst.

Ieder van ons wordt geroepen
om mens te zijn in de geest van Jezus.
Het is onze taak om deuren en ramen
naar elkaar open te zetten.
Wij mogen herders zijn voor elkaar:
mensen die zorg dragen voor de ander
en die uitdagen tot volgehouden liefde.
Dat is onze roeping op grond van ons doopsel:
de kerk van Jezus opbouwen
tot een liefdesverbond tussen mensen onderling
en tussen mensen en God.

Wim Holterman osfs

2e Zondag van Pasen – Beloken Pasen
Handelingen der Apostelen 2,42-47; Johannes 20,19-31.

IN GESPREK MET THOMAS…

Thomas, gelukkig staat jouw verhaal
nog net in het evangelie van Johannes.
Het paasgeloof van je collega’s
komt me namelijk zo gladjes over.
Alsof Jezus zou leven
zonder een vuiltje aan de lucht.
Geloven in de verrijzenis
wordt dan al te vlug opium.
Het zou ons nu klein houden
en laten dromen van ‘leven na onze dood’.
Gelukkig laat jij nog even weten,
bij het scheiden van de bijbelse markt,
dat leven littekens heeft.
En die worden door de dood niet weggevaagd.
Jouw geloof is geen catechismusgeloof.
Het is diep doorleefd.
Je hebt er blijkbaar mee geworsteld.

Thomas, soms ben ik jaloers op jou.
Want ik blijf soms steken in mijn ongeloof.
Als het me tegenzit in mijn leven
dan hou ik het wel eens voor gezien.
Soms ben ik moe geworsteld.
Ik blijf dan steken bij mijn littekens.
Maar als ik dan jouw geloofsbelijdenis hoor
dan wou ik, dat ik jou kon nazeggen:
“Mijn Heer en mijn God!”.
Gelukkig heb jij de tijd gekregen
om zo ver te komen.
Hopelijk is dat voor mij ook weggelegd.

Wim Holterman osfs

Palmzondag

HET BEGIN VAN HET EINDE
Juichend en feestend
begeleiden mensen Jezus
naar zijn eindbestemming.
Voor Hem geen eremedaille,
wel een doornenkroon.
Hij gaat niet hoog te paard,
een ezel is genoeg.
Hij wordt bejubeld
om even later
verguisd te worden.
Als koning wordt Hij ingehaald
om als slaaf weggevoerd te worden.
Geweldloos, onmachtig,
als minste der mensen,
gaat Hij zijn laatste tocht.
Jeruzalem, de stad van de vrede,
drijft de eerste der mensen
een zinloze dood in.

Deze man van Nazareth
is ons een voorbeeld.
Op de beste momenten in ons leven
mogen we het kruis van lijden,
van onmacht, niet vergeten.
We mogen niet hen vergeten,
die nu de weg naar Golgotha
moeten gaan.
In allen die gemarteld worden
of gekleineerd of gevangen genomen
gaat Jezus opnieuw zijn weg.
Hij deelt in hun, in ons lijden.
Hij sterft onze dood telkens weer.
Hij is ons nabij
bij het begin van het einde.
Maar ons einde is ook
een nieuw begin, dankzij Hem.

Wim Holterman osfs